Bu azarkeşlik məni bəlaya düçar edib... - KÖŞƏ + FOTO
İlk dəfədir özümə heyfim gəlir.
23 ildir futbol jurnalistikasındayam, ilk dəfədir bu qədər məyusam, özümə heyfim gəlir.
Ona görə yox ki, bu gün hansısa cırtdan futbol ölkəsinə qalib gələ bilməmişik.
Ona görə ki, 30 il əvvəl də belə idi, indi də belədir. 28 il əvvəl də bu lixtlərə uduzurduq, indi də uda bilmirik. Məsələ sırf nəticədə də deyil. Udarsan da, yaxşı günün olmaz uduzarsan da. Lap ən həvəskar komandaya belə. Amma bu proses 30-35 ildir davam edirsə, heç nə dəyişmirsə, adamın lap ağlamağı gəlir. Bu gün ağladım da. İçimdə ağladım, kənara bildirmədim, amma hönkür-hönkür ağladım.
Çünki bu işə, bu yola ömrümü qoymuşam. Yaxınlarım, dost-tanışlarım bilir ki, hansı təkliflərdən imtina etmişəm, daha yaxşı pul qazana biləcəyim, karyera qurub irəli gedəcəyim işlərdən imtina edib bura tam gücümü vermişəm.
Mən bu işlə, futbolla, Azərbaycan futbolu ilə yaşayan, nəfəs alan adamam. Həyatda bundan başqa heç nə məni maraqlandırmır. Bunun üçün ömrümü yollarda keçirirəm, gecəmi-gündüzümə qatıram, heç kimin vecinə olmayan, qeyri-peşəkarlığın fırtına kimi dövran etdiyi camiədə nəyisə düzəltmək üçün var gücümü qoyuram.
Təbii ki, işimdir, etməliyəm. Amma ilk dəfədir ki, bu gün bu qədər əziyyətimə heyfim gəldi.
Vallah, evimə çörək almağa pulum olmadığı vaxtlarım olub, amma mübarizəmdən çəkilməmişəm, ideya adamı olmuşam, ideyama ailəmi qurban verməyə hazır olmuşam.
Heç vaxt buna görə heyfsilənməmişdim. İlk dəfədir ki, bu hiss mənə qalib gəlir.
Milli ağrıtdı məni.
Bu forma mənim üçün həmişə müqəddəs olub. Onu geyinən ən yararsız birinə belə həsəd aparmışam, onun dünyanın ən xoşbəxt adamı olduğunu düşünmüşəm. Bu forma, bu komanda mənim sevgimdir. Jurnalist olmaqdan öncə, mən bir futbol azarkeşiyəm. Bu millinin, bu formanın, bu komandanın azarkeşi. Bu azarkeşlik məni buralara qədər gətirib, bəlaya düçar edib...
Bəladır. Çünki qoyub getmək olmur. Adam sevgisini necə qoyub gedər? Hara gedim? Gedim bankda işləyim bundan sonra? Məhv olum orda futbolsuz, millisiz, sevgisiz?
Bacarmaram. Təsir edən də odur ki, gedə bilmirsən. Qalanda da ağrıdır, ağladır adamı...
Nə deyəsən, nə yazasan...
Bu qədər müddət ərzində millidə 15 baş məşqçi görmüşəm! 15 nəfər! Yerlisi, xaricisi, dəlisi, ağıllısı, düzü, səhvi... 15 baş məşqçi!
Nəsə dəyişib o vaxtdan? Heç nə.
Bu qədər müddət ərzində bir qoşun futbolçu keçib millidən. Topalı, başıxarabı, əyrisi, düzü...
Bu qədər müddət ərzində 4 AFFA prezidenti, 4 baş katib, 7 mətbuat katibi, sayını xatırlamadığım vitse-prezident, İcrakom üzvü, digər vəzifəli şəxs görmüşəm.
Nəsə dəyişib o vaxtdan? Heç nə dəyişməyib. Onda da yerin dibindəydik, indi də dibindəyik.
Dəyişən heç nə yoxdursa, onda biz niyə bu işlə məşğuluq?
Ay "bu məşqçini qovmaq lazımdır", ay nə bilim, "filan futbolçunu qovmaq lazımdır", ay "filan rəhbəri qovmaq lazımdır"...
23 ildə bu cümlələri 23 min dəfə eşitmişəm. Demişik, səs eləmişik, küy eləmişik. Amma heç nə dəyişməyib.
Dəyişənə də oxşamır.
Kənan MƏSTƏLİYEV
