Bir cüt corabın HEKAYƏSİ
Ötən gün gecə saatlarına yaxın 24:00-da Şamaxinka ərazisindən keçirdim. Hava soyuq idi, küçə bir az səssiz, bir az da yorğun. Dönərxananın qarşısında yaşlı bir qadın gördüm. Əlində bir ovuc corab tutmuşdu. Addımlarımı yavaşladıb yaxınlaşdım, qiymətini soruşdum. Üzümə baxmadan, sakitcə dedi:
— Bir manat.
Üç corab götürüb pulunu verdim. Sonra soruşdum:
— Acsınız?
Qadın başını yavaşca yellədi:
— Acam, bala… amma burada yemirəm, evə aparıram.
O anda hiss etdim ki, “ev” dediyi yerdə tək deyil. Dönərxanaya girib iki dönər sifariş etdim — biri onun üçün, biri evdəkilər üçün. Dönərlər hazırlanarkən qadına yaxınlaşıb soruşdum:
— Nə qədər corabınız qalıb?
— On altı, — dedi.
Hamısını əlimə alıb dönərxanaya girdim. İstədim ki, bir azını satım, qadının da könlü açılsın. İlk masaya yaxınlaşdım, amma müştəri almaq istəmədi. İkinci masadan iki cütünü aldılar. Üçüncü masaya çatmamış dönərçi məni haqlı olaraq dayandırdı, “bura ticarət yeri deyil” dedi.
Bir azdan obyektin sahibi yaxınlaşdı. Ona vəziyyəti izah etdim. Dinlədi, başını tərpətdi və qalan corabların hamısını aldı.
Dönərləri və corab pullarını qadına uzadanda, sakit səslə soruşdum:
— Ana, başqa nə lazımdır sizə?
— Çörək… — dedi.
Marketə girib bir çörək aldım. Qayıdanda qadın asta səslə əlavə etdi:
— Qənd də istərdim…
O an düşündüm: bəzən bir parça çörək, bir cüt corab, bir az da diqqət kiminsə həyatında möcüzə yarada bilər.
Elşad Heydərov
